Bergpassie

Een fantastische 16 daagse trek rond de imposante Manaslu berg (8163 m). Een grote jongen, deze berg, qua hoogte nummer 8 in de wereld. In de afgelopen twee weken hebben we met eigen ogen mogen vaststellen dat de voorbereidingen voor het Oktoberfeest 2016 ook in Nepal al in volle gang zijn. Dat de ontbossing niet alleen veroorzaakt wordt door de bomenkap voor de hout gestookte kachels in de lodges. Dat Nepalese honden 's nachts nooit zullen bijten. Dat kamperen bij extreem lage temperaturen een hele belevenis is. Dat Hanneke geen spoorzoeker is maar liever haar pad zelf uitstippelt. Maar bovenal: dat we twee geweldige mooie weken hebben gehad in de meest fantastische omgeving die we tot dusver hebben gezien. Kortom een 'gewoon' reisverhaal met spectaculaire foto's. We genieten nog steeds na....

Op 1 april duiken we met zijn viertjes (kiwi Al en onze gids Ram Krishna incluis) vol goede moed in de locale bus van Kathmandu naar Arughat Bazaar. Met gemiddeld 30 km per uur bewegen we ons voort op een soort van 'poging tot' weg: een stoffig hobbelpad. Dat we deze goede moed nodig hebben wordt al snel duidelijk. De Sahara met een blazer erop en dat verspreiden over 30m2 afgesloten ruimte zeven uur lang. Stof tot nadenken. De locals zijn met hun mondkapjes goed voorbereid. Wij niet. Maar we blijven onverminderd de moed erin houden. Gelukkig ben ik net genezen van een vijf maanden durende oogonsteking dus mijn pupillen kunnen wel een 'proeve van bekwaamheid' gebruiken. Hanneke besluit zich na een uur tot de Islam te bekeren en zet de reis als een Moslima (getooid in een hoofddoek) verder. Kuch, kuch. Na zeven uur is onze Sabic bus uitgefakkeld. Het hele interieur en de passagiers zijn met een dikke stoflaag bedekt en eindelijk mogen we weer de verse lucht in.

De eerste dagen van de trekking lopen we over een hangend pad door de indrukwekkende Budhi Gandaki vallei. Veelal langs steile afgronden. De kleine dorpjes op de route worden bevoorraad door muilezels en dragers. En deze dragers nemen echt alles mee. Zo zien we grote koffers, 'loopplanken' van een stalen hangbrug en zelfs daken (golfplaten) voorbij komen. Sommige dragers slepen meer dan hun eigen gewicht mee. Zo'n 60 kg. Respect. Naast dragers worden ook ezels/muildieren gebruikt voor goederentransport. Het doet ons deugd te mogen zien dat de voorbereidingen voor het Oktoberfeest 2016 in volle gang zijn. Blauwwit geblokte tafelkleden, kippen en een echte tisch. Alles komt voorbij. 

Overnachten doen we in lodges. Kleine, eenvoudige en gezellige berghutjes waar de kok ons iedere keer weer doet verbazen met zijn pizza's, pannenkoeken, momo's (in olie gebakken gevouwen halve maantjes van deeg gevuld met groenten) en af en toe een dal bhat: het beroemde Nepalese linzengerecht.

Waar Nederlandse (loslopende) honden zich overdag nuttig bezighouden, namelijk met het vol schijten van andermans stoepjes en tuintjes heeft de Nepalese hond zich een andere taak toe geeigend. Hij slaapt. Het liefst de hele dag. Bij zonsondergang wordt de viervoeter wakker en zoekt een strategisch plekje uit. Het liefst naast een lodge (waarom nu altijd de onze?) en begint vervolgens te blaffen. De hele avond en nacht lang. Onze pogingen om deze vervelende beesten op de menukaart van de diverse lodges te krijgen zijn gedoemd te mislukken. Helaas! Misschien brengen Chinese toeristen de komende jaren redding want de nachten zijn zo wel erg kort.

Na verloop van tijd druipen 's nachts ook de honden af. Dat ontbossing hier mee te maken heeft hadden we niet kunnen vermoeden. In de verschillende guesthouses en lodges wordt namelijk veelal 'op hout' gekookt. Ook nieuwe lodges worden vaak van hout gemaakt. Aangezien het wandeltoerisme in deze regio 'BOOM-ing' is wordt er aardig op los gekapt. De afgelopen twee weken is er een niet te onderschatten ontbossingsprobleem bijgekomen. Onze trekkinggenoot Al heeft het namelijk gepresteerd om de afgelopen nachten het resterende bos compleet om te zagen. Desastreus voor de toekomst van dit deel van Nepal. Zijn gesnurk is verschrikkelijk. Hij wordt er regelmatig zelf wakker van. De immer blaffende honden druipen af. Tegen dit muzikaal geweld zijn ze niet opgewassen. Hun geblaf viel compleet in het niet. We nemen in deze fantastische omgeving ons slaapgebrek graag voor lief.

Halverwege de trek verandert het groene bosrijke landschap in alpineachtig terrein. We zien steeds vaker Boeddhistische stupa's en ook de indrukwekkende yaks (zeg maar een turbo stier) verschijnen steeds vaker op de hellingen. De eerste contouren van de indrukwekkende Manaslu verschijnen in ons zicht. Tijdens de acclimatisatiedag in de buurt van het dorpje Samagaon (op 3690 m) krijgen we de achtduizender pas echt goed te zien. Hij heeft een echte spitse top en een collegagids van Ram Krishna (Pradheep) weet te vertellen dat deze jongen zich moeilijk laat beklimmen. Ook de afgelopen jaren zijn talloze beklimmers omgekomen. Veelal door gevaarlijke lawines. We proberen een bezoek te brengen aan het basiskamp van deze berg. Op ca 4800 m. Dat blijkt toch iets gevaarlijker dan verwacht. Rollende rotsblokken en kans op lawine gevaar zorgen ervoor dat we op een graad blijven 'steken'. Het uitzicht is echter fantastisch. Op 9 april vieren we in het Tashi Delek guesthouse de verjaardag van mijn lieve schat. De kokkin tovert een heuse appeltaart uit haar hout gestookt kacheltje. Voor Hanneke, mijn berggeitje met bergpassie. Proficiat schat!

Twee dagen later maken we ons om 4:00 uur 's ochtends op om de Larkya La Pas (5135m) over te steken. De nacht voorafgaand brengen we door in een tent. Bij min 15 graden kamperen is geen pretje. Thermisch ondergoed, handschoenen, dons jas, T shirt, een fleece, sokken, een muts, een lakenzak en dat gewikkeld in een donzen slaapzak proberen ons de noodzakelijke warmte te brengen in de tent van het Manaslu Trekkers Home. Zeg maar gerust Manaslu Drekkers Home want overdag, wanneer de dooi intreedt, waan je je in een modderbad. Om 5:30 uur vertrekken we. Aangezien het heeft gesneeuwd zet mijn eigen klimgeitje eigenhandig de sporen uit. We lopen in een fantastische omgeving. De ochtendzon straalt in dit magisch witte landschap. Hoge bergpieken omringen ons. De eeuwige rust wordt af en toe verstoord door gigantische lawines. We lopen intens genietend en alleen voorop. Om 7:50 uur bereiken we de pas en we zijn beiden overtuigd! Dit is het mooiste landschap wat we ooit hebben gezien. En de mooiste trekking tot dusver. Op het dak van de wereld. Boffen we? Ja, we boffen!