Op weg naar Susteren

Ik moet iets opbiechten: eerlijkheid gebiedt het mij gewoonweg te zeggen. Het enige eerlijke antwoord van wat tot dusver mijn aandeel is geweest in de voorbereiding op onze wereldreis: geen reet! Alle credits kunnen tot dusver op het konto van Hanneke worden geschreven. Duizend maal hulde aan haar! Op 31 augustus stap ik in het vliegtuig en wat dan... ? Ik weet het niet. Het is zoiets als het openen van het 'Kinderschokolade' surprise ei voor een kleuter; je weet gewoon niet wat komen gaat. Aangezien mijn voorbereiding zo minimaal is moesten er op korte termijn drastische maatregelen worden genomen. Stel, ik raak mijn lieve Hanneke kwijt en ik sta op een godverlaten prairie ergens in het Mongoolse land. De enige oplossing is om de reisroute dicht bij me te hebben. Het was een enigszins pijnlijke ervaring maar vanaf dit weekend verdwaal ik gewoonweg niet meer....

Verder ga ik me bezig houden met onze kledingvoorschriften  tijdens de Transmongolië express. Gaan we voor luchtig of toch voor casual? Of toch voor luchtig casual? Moeilijke afweging. Het beste is om zoiets aan den lijve te ondervinden. Met € 4,20 in de pocket heb ik vanochtend rond de klok van 8 uur een retourtje Susteren geboekt. In een nagenoeg lege trein beviel deze manier van reizen me best goed. Laat de Transmongolië express maar komen. Heerlijk zo'n degelijke voorbereiding!

P.s. De sokjes waren deze week in de aanbieding bij de V&D