Lambert 'Le Grand'

Vroeger was alles beter....Toen reed je met je auto naar de grensovergang Nieuwstadt-Isenbruch en wenkte vriendelijk naar Herr 'man in pak'. Je wachtte op zijn 'goedkeurend knikje' zodat je je reis binnen luttele seconden in de Selfkant kon voortzetten.

Na 7,5 uur vast te hebben gestaan bij de grensovergang Naushki (Rusland) -Suche Bator (Mongolië) hebben we echt de gehele kledinglijn van de Russische en Mongoolse douane voorbij zien komen. Het ene uniform is nog indrukwekkender als het andere. Al die gasten wilde kennelijk in onze coupé komen kijken naar ..... 'iets'. We weten uiteindelijk niet wat dat 'iets' was maar het waren allemaal 'baasjes' en 'bazinnetjes' die kennelijk hun werk deden. Strak in pak, opgepoetste (kap)laarzen en een mooie grote pet op hun hoofd, maatje Evoluon. Maar goed, stempeltje in paspoort: Rusland out, Mongolië in! Niet voordat we een ere salut van 4 Mongoolse militairen kregen die we in een boemeltrein tempo passeerden. Ons (passende) antwoord kwam van een Australische toerist die op dat moment zijn eigen gefabriceerde grote hoop saluteerde en dacht nog even het toilet door te moeten trekken. Dit tot groot ongenoegen van de Mongoolse trein stewardessen. Het is ons niet ter ore gekomen of de dienders' laarzen nu weer 'blitz und sauber' gepoetst zijn of dat ze vervangen moesten worden vanwege deze onbezonnen Australische daad. De toerist is verder ook niet meer gezien. We vrezen voor het ergste.

We zijn uiteindelijk uitgestapt in Suche Bator.  Daar stond Bert de Groot klaar: een eigengereide Amsterdamse ondernemer die ooit tijdens een wereldreis is blijven 'hangen' in Mongolië. Ongeveer 13 jaar geleden. Geweldig! Hij woont met zijn Mongoolse vrouw en drie kinderen in een ger tent (zo'n 3 km boven Terelj). Met Amsterdamse tongval legde hij uit dat de typisch Mongoolse gefermenteerde merry melk (Airag) laxerend werkt. Dat kan ik inmiddels 'fysiek' aan jullie bevestigen! Ook vertelde Bert uitgebreid over de flora en fauna. Zo groeit hier 'vrij en blij' in de berm van de weg een vrouwelijk onbevrucht bloemetje dat reeds enkele jaren voor veel ophef zorgt bij de burgemeesters in de Nederlandse grensgemeenten. 

Vannacht (11-09) hebben we bij hem thuis in een gertent overnacht (bereikt via de cowtaxi). Niet voordat ik na het avondeten met zijn twee zoontjes tegen zijn vrouw, 2 andere Nederlandse dames  en natuurlijk Hanneke een potje voetbal hebben gespeeld. Zijn zoontje van 12 (met volledig Mongools uiterlijk) vertelde me in plat Amsterdams onze tactiek om de dames te verslaan (volgens mij met de punt naar achteren). Dit is uiteraard vertaald in een klinkende 3-1 zege voor de mannen in een werkelijk adembenemende weidse omgeving. Absoluut na het Fortuna stadion de mooiste plek ter wereld voor een wedstrijdje voetbal! Vanaf morgen laten we de stoffige en verkeersdrukke Mongoolse hoofdstad Ulaan Bator achter ons om op weg te gaan naar Bejing.